|
Cumartesi, 10 Mayıs 2008 |
|
 İçimde taşıdığım , kalbimin en masum duygularını beslediğim bebeğim.Bana sevgilerin en büyüğünü verdiğinin farkında olmadan büyüyorsun işte…Biliyor musun çok güzel bir bebektin.Şimdi de çok güzel bir kız olma yolunda ilerliyorsun…Birtanem, sen benim içimi titreten,yüzümü samimi gülücüklerle dolduranımsın…Büyüyeceksin ,genç kız olacaksın inşallah.O günleri görebilecek miyim acaba?Üniversiteli olacağını düşünmek,gelinlik çağa geldiğinde beyazlar içinde göreceğimi düşünmek şu an için bana hayal gibi geliyor…Allah’ın izniyle ne şartlarda olursa olsun daima yanında olacağım benim güzel kızım…
Güzel yarınlar bekliyor seni…Yarınlarla beraber mutluluklar,huzurlar…Belki çocukluluğun pek güzel geçmiyor canım benim.Ama göreceksin herşey yolunda gidecek ve sen mutluluklara yelken açacaksın. Ne fırtına ne boran hiç bir şey çıkmayacak karşına…
Seni düşündüğüm an kuvvetleniyorum…Kuvvet diyorum çünkü yorgun bedenimi senle güçlendiriyorum…Ne hoş varlığın…Cıvıl cıvıl, rengarenk dünyam seninle...Hayat dolu olmak zor olsa da bu çilekeş dünyada canının olduğu her yerde doluyor o boşluklar sırayla…
Biliyor musun birtanem mavi gözlüm,kuzum ,canıma can katanım gözümde hala ilk doğduğun günün…Pembe beyaz hallerin…O gözlerin bana hep hatırlatıyor dünyama geldiğin günü…Allah’a şükrediyorum bana bağışladığı için o gülen yüzü…
İyi ol kızım aman iyi ol…Sakın niyetlerini kötülüklerle besleme…Hiç şüphem yok sen insanların sevdiği ,güzel ahlaklı biri olacaksın…Hayata umutlu bakıp umut dağıtacaksın…
Sen kimseye benzeme…Kendine özgü biri ol…Kendi kuralların olsun…Bu çok önemli canım…Eğer başkalarına özenerek yaşarsan hayatta hiçbir zaman mutlu olmaz, kendin olamazsın…Senin kendine has o kadar hoş özelliklerin var ki şimdiden…Duygusal olman,insanları düşünmen, sevgi dolu olman bir insanda bulunması gereken hoş özellikler …Çok şükür ben sende insanda bulunması gereken o özellikleri görüyorum canım.Hep böyle kalmalısın…İnsanları kırmaktan ve incitmekten daima kaçmalısın…Artık nefes almak ,dostça ,insanca yaşamak zorlaştı.Daha da zorlaşacak sen yetişkin bir insan olana kadar…Ama kızım sen aklına ve yüreğine benim bu söylediklerimi yerleştir ve çıkmasına müsaade etme…Çünkü bu söylediklerim sana benden miras kalacak…
Yavrum, seni çok seviyorum…Bunu sana anlatmam şu an güç ama anlayacaksın…Anne olacaksın işte o zaman anlayacaksın anneliğin nasıl bir duygu olduğunu…Güçtür anne olmak; emek ister,yürek ister…Dünyanın en güzel mesleği…
Senin o küçük parmaklarından ,o küçük yüreğinden,masmavi gözlerinden,o ışıltılı saçlarından bana hayat veren gülüşünden kocaman öpüyorum canım…
İnsanı sev bebeğim,
İyi niyeti bırakma elinden
Hoşgörü eksilmesin yüreğinden…
Üzme ,üzülme…
Unutma ki…
Sen bir insansın…
Ve insan olmak önemli bir meziyettir…
Bu meziyeti üzerinde her zaman taşı…
DOLUNAY  Yorumlar (11) |  Bu yazıyı web sayfanızda alıntılayın | Görüntüleme sayısı: 211 | Yazdır | E-posta
|
|
Son Güncelleme ( Cumartesi, 10 Mayıs 2008 )
|
|
|
Cumartesi, 10 Mayıs 2008 |
|
Anneciğim, canım anneciğim,
Okuduğun kuran’ın kadar kapandığın secdelerin kadar,
Temiz anneciğim!
Seninle hiç sabaha dek konuşmadık.
Seninle koyun koyuna ağlaşmadık koklaşmadık.
Sana söyleyemediklerimi hep yazdım.
Yıllarca
7’imde , 17’imde, 27’imde 37’imde ömrüm olursa
47, 57, 67 ‘imde
Sana göndermediğim senin okumadığın mektuplar yazdım.
Neler mi anlattım?
Bilmiyorum anneciğim,
Artık hiç bir şey bilmiyorum!
Keşke hep çocuk kalsaydım…
O doyamadığım oyunlardan beni
Zorla eve alsaydın;
Ve güzel kokunla, senin yanında, ebedi
Nöbet tutsaydım.
Keşke hiç büyümeseydim anneciğim!
Bazen yaşam,
Bu yaşam denilen soyut kavram,
Öylesi somutlaştırıyor ki;
Verdiği acılarla.
Bazen öylesine
Ciğerini söküyor ki insanın;
Öyle sızlatıyor ki ruhunu.
İşte öyle anlarda
Yeniden bebek olup
Süt emmek istiyorum göğsünden.
Keşke sana biraz olsun benzeyebilseydim.
Güzel anneciğim;
Senin kadar sabırlı,
Senin kadar vefakar,
Senin kadar cefakar,
Senin kadar Müslüman,
Senin kadar dinine aşık bir kadın daha görmedim,
Anneciğim!
Ve de senin kadar namusuna düşkün…
Bazen de evliya olduğunu düşündüm.
İnan sana benzemeyi çok istedim.
Hani namaza başlamıştım ya o yaz;
Nasıl da sevinçle gelmiştim yanına.
Tek hayalim sana kendimi namazda gösterebilmekti.
Nasıl da mutlu olacağını hayal ettim.
Secdelerimde senin nurlu yüzün
Gelirdi gözüme.
Affet beni annem!
Olmadı!
Ben sensiz yaşamaya alıştım!
Affet; bura çok farklı bir dünya…
Ben hep yanlışları, başkalarını sevdim.
Hani; hep derler ya;
“Ciğeri on para etmez”…
İşte o insanları sevdim.
Senin kıymetini çok iyi anladım annem!
Hele de anne olunca!
Anne olmak …
Yani ; kalbini kesiyorlar, bir kalp daha yapıyorlar içinden.
Ama o kalp zamanla
Bağımsız özgür yaşamayı öğreniyor.
Yine de sana bağlı olarak…
Onun için onun ne yaptığını hissediyor,
Üzülünce üzülüyor,
Sevinince seviniyorsun.
Onun yürek atışlarını hissediyorsun.
İki evlatsa, iki kalp;
Üç evlatsa üç kalp bulunuyor kalbinde.
Kendi kalbini bile unutuyorsun.
Atabilir misin kalbini kendinden?
Çıkarabilir misin göğsünden?
O olmazsa ölürsün!!
Böyle bir şey işte…
Seni çok iyi anladım anneciğim.
Affet beni ,seni gururlandıracak şeyler yapamadım.
Ben, sevdayı severken
Ben, aşkı, yaşamı, insanları,
Öğrencilerimi, velilerimi, komşularımı,
Arkadaşlarımı, hayatı severken yalnızca
Aslında hep seni aramışım
Affet beni güzel annem
Ben sensiz de yaşamışım…
ESRA LEYLA ORUÇ 
Yorumlar (11) | Bu yazıyı web sayfanızda alıntılayın | Görüntüleme sayısı: 117 | Yazdır | E-posta |
|
Son Güncelleme ( Cumartesi, 10 Mayıs 2008 )
|
|
|
Mektup 
