Canından usandıran maşuğun cefalarından bıkan Bâkî, muradının mumundan medet ummaktayken ben, her cefanın anısına bir mum yaktım. Eziyetinden değil de ilgisizliğinden korktum. Serzenişim onadır. Bir gün haber almasam, duymasam sesini fikrimin semasını kara bulutlar işgal eder, ürperirim.

Her mihnete gönlünü açmış iken, bir dem olsa bile “ah” demez iken gelemedim. Ancak kabirde böceklere anlatabileceğim bir hal. Ruhuma aksetmiş haletimin dışa yansıması. Gelmemek neyse de gelememek bin parça etmiş ciğerlerimi. Sanırsın ki gönül yarasını elmas parçalarıyla temizleme işidir. Bil ki tarifsiz bir acı; unutulmaz bir gerçek.

Türlü sevda çığlıklarımı haykırdığım sözcükler nerede şimdi? Bir dizesine meftun olduğum şiirleri buldum sende. Yetmedi. Daha binlercesini tattım cennet bahçelerinde. Gözpınarlarında konakladım habersiz, akana sularla kaydım gönlünün en mahrem yerine. Gül olayım, bülbül olayım dedim de hissetsin varlığımı. Olmadı, ateş olayım, diken olayım da sızlasın cümle hissiyatı. Tükenirim çaresizliğim karşısında…

Âtimin fecr’i aydınlanmayacak bilirim. Güneşsiz mülkün gölgelerinde gezinmek niye? Her yer umutsuzluğun kol gezdiği acınası sokak. Sokaklarında serkeş köpeklerin pusu kurduğu evlerin bahtsız kiracısıyım. Direnirim; dinmeyecek elemlere gark olmuşken usum. Sığınacak kucak aramakla yol ettiğim zamanlardan iz ettim bedenime topuklarımdaki parçalanmışlığı. Gönül saraylarını aç, tüm merhametini, tüm hikmetini göster şu nâkıs bedene.

Kalp çarpıntılarım artıyor. Elim, ayağım buz kesmek üzere. İçten bir titreme sardı bedenimi mavi, soğuk… damarlarımda canlar çekiliyor. Hissiz, ruhsuz bir hal almaktayım. Gözlerime perdeler iniyor. İki ses beni benden almak üzere. Azrail’in kanat sesleri geliyor, tüm bedenimle hissediyorum. Ayak sesini duyuyorum kapı ardından uzaklaşırken; kendimi ecele veriyorum…!

DEMİRCİ HASAN

Bu yazıya ilk yorumu yazın

Powered by AkoComment Tweaked Special Edition v.1.4.6
AkoComment © Copyright 2004 by Arthur Konze - www.mamboportal.com
All right reserved