Geldim yavrum.Başucundayım.Her gün geliyorum yanına.Sıkıldın benden.Nasılsın,Ne yaparsın oralarda?Sen orada rahatsın belki ama ben burada yanıyorum özleminle,hasretinle.Çektiğim çileyi bir ben,bir de Rabb’im bilir.

         Nasıl kıydılar sana yavrum?Nasıl değdiler sana?Bak ben burada yalnız kaldım.Kokunu duyuyorum her an.Canım yanıyor gidişini hatırladıkça.Dayanamıyorum annem,dayanamıyorum.

         “Mehmet” deyince birileri boğazım düğümleniyor,konuşamıyorum.

         Üzülme annem,üzülme yavrum.Ben üzülmüyorum.Birden geliyor işte.

         Hepinizi biliyorum.Cesurluğunuzu,yiğitliğinizi.Hepsi benim yavrum burada yatanların.Hepsinin,hepinizin nasıl çıkıp savaştığını biliyorum.Nasıl vurduğunuzu namertleri.Hepsini biliyorum aslanım.Ama gitmeseydi diyorum,kendi kendime.Hiçbiri gitmeseydi.Anaların yüreği yanmasaydı,bebeler ağlamasaydı.

          En çok canımı yakan ne biliyor musun yavrum?Görmeye geldiğim gün şehit düştün.”Zehra Ana,Mehmet şehit düştü.”dedi Bayram bana.O zaman çöktüm dizlerimin üstüne,yıkıldım.Ama hiç ağlamadım yavrum.Ayağa kalktım,başım dik.Bağırdım avazım çıktığı kadar:Vatan sağ olsun.

         Şehit anasıyım diye sevindim.”Yiğitçe,mertçe savaşan bir erin anasıyım.”dedim.Gururlandım.Taşıyorum halâ bu gururu.Babanı da böyle verdim kara toprağa.İçim yana yana,ama tepeden tırnağa gururlu.

         Hatırlar mısın bilmem.Seni gönderirken vatan uğruna,kafana kına yakmıştım.”Neden” diye sormuştun bana.Cevap verememiştim hani.Bak şimdi veriyorum.Buralarda kurban verilecek kuzulara yakarlardı kınayı.”Ne ilgisi var” diyeceksin.Ben seni vatana kurban ettim yavrum.Gel,burada alnı açık,cesurca savaş diye kurban ettim.İçim yana yana kurban ettim.Ama biliyordum.Yavrumu biliyordum.Hepinizi biliyordum.Bu vatanı namertlere vermeyeceğinizi,gerekirse kanınızı tüketeceğinizi biliyordum.Burada ki bütün bağrı yanık analar da biliyor.Biz anayız yavrum,anayız.

        Üniforman duruyor halâ.Bir güzel temizledim,pakladım onu.Her gece yatarken başucuma asıyorum.”Yavrumun bu” diyorum.Bazen sen yerine koyup konuşuyorum onunla.”Komutanlarını dinledin mi?”,”Arkadaşlarının hakkını yedin mi?” diye tek tek sorguluyorum onu.Cevap alamıyorum,susuyorum.

       Hani demiştin ya giderken “Ana ben bu  üniformanın hakkını verebilecek miyim?” diye.Verdin yavrum,verdin yiğidim.Sen vatanı koruyarak,canını vererek verdin o üniformanın hakkını.Gururumsun sen benim,yiğidimsin,Mehmet’imsin.Vatanım uğruna kurban ettim mis kokulu bebemsin.Zaferi yurduma mühürleyen vatan incisisin.Cesur erimsin,şehidimsin.

       Gidiyorum şimdi annem.Hava kararacak birazdan.Ee,yaş oldu 70.Şimdi çıkarsam ancak yetişirim eve.Ne kadar erken gidersem o kadar doyarım kokuna.Hiçbir şey istemem senden.Geldiğimi hisset yeter.Duy beni yeter.Yarın gelirim yine.Duramam ki sensiz.Beni bırakıp gittiğine yanmıyorum,üzülmüyorum.Üzülüyorum belki de ”Ben şehit anasıyım.Gurur duymam gerek.” Diyorum,kendimi avutuyorum.Ne olursa olsun.Hepinizin canı sağ olsun.Şehitlerimiz sağ olsun.Hakkımız helâl olsun.Yeter ki VATAN SAĞ OLSUN.

Hazal KIRMAÇ

7-H

Bu yazıya ilk yorumu yazın | Bu yazıyı web sayfanızda alıntılayın | Görüntüleme sayısı: 106 | Yazdır | E-posta