|
Ruhlar sofrasın da yıldızlı bir vakit;
Gece ölümün çığlıklarıyla uyandım.
Daraldım soğuk yemiş bedenimle,
Isındım ölümün donukluğuyla, ağladım..
Ruhlar sofrasında yıldızlı bir vakit,
Yedi numaranın ölümüyle uyandım,
Titredim, hastalık girmiş bedenimle
Terledim ölümün çığlıklarıyla, yalnız kaldım.
Belki on gündü, belki de daha fazlası
Geçer miydi bir ömür, bu günlerin acısı
Havası bile ayrılıktı buranın, gülmek bile ağlamalı
Dünyamda tek başıma kaldım, ağladım…
Az bir boşluk uçurum oldu, bakamadım
Yeşil duvarlar dostum oldu, onlar bana ben ona
Çağlayanlar göz yaşıma az gelir diye, ağlayamadım
Ellerim, gözlerime derman oldu, o ona o ona
Belki, baharda belki yeni kelebeğim, adım ölü
Üstüme bir hayatın atılan o ağır sanılan yükü
Ne yarınım var, ne ondan ötesi nede bugünün dünü
Ben gerçeklerle övünmedim, hep bekledim, ağladım
Nisan yağmuru gelse keşke nisanlardan, ay Nisan olsa
Yakamozlar yapışsa bedenime hiç ama hiç çıkmasa, acıtsa
Gökkuşağı binlerce renk olsa gözümü alsa da, göremesem
Güneş kavursa etrafı, yeryüzü kavrulsa, toprakta olsam da hissetmesem
Perde arkasında ayrı bir haber, dünyaya ayrı bir pencere
Kader benim kaderim, belki yazacağım yeni bir şiirden ibaret
Belki de buradan oraya giden en kısa yol, en kısa cendere
Azrail yoluna gelirse, kalma orada,sana verdiği daveti kabul et
Ruhlar sofrasında yıldızlı bir vakit, aynı odanın aynı ışığında
Başka bir bedenle, aynı mikrobun aynı hayata çıkan kollarında ORHAN ÖZEKİNCİ  Bu yazıya ilk yorumu yazın |  Bu yazıyı web sayfanızda alıntılayın | Görüntüleme sayısı: 82 | Yazdır | E-posta
|
