Bidokuzyüzbilmemkaçta doğdum bu topraklarda. Analığım kış günüydü diyor. Ocakta yanan ateşten, doğum inlemelerine karışan kurt ulumalarından hatırlıyor. Hafızamda kendime dair canlanan karelerde sıcak bir teneke soba oluyor hep, otoriter bir dede, erkek çocuğu olmama rağmen üzerime giydirilmiş çiçek desenli, solgun kırmızı renkli bir pijama…

Kapkara önlüklerle okul yolunda çamura bata çıka gidiş gelişlerimi hatırlıyorum bir de. Dönüşümde o gün neler öğrendiğimi soran olmazdı. Hava kararana kadar küçük köyümdeki büyük dünyamda dolanır durur, akşam olduğundaysa ninemden öcü hikayeleri dinlemeye koyulurdum. Babamın kahveden dönüşü uyku saati demekti; sığırtmaçların köyü inleten sesi duyulduğu zaman da annem “kalk oğlum” derdi.
Günler günleri kovaladı ve günlerin kıymeti yazık ki anlaşılmadı. Köyümün diğer çocukları gibi ben de büyüdüm ve dedem yonca biçerken kibrit kutularına uğur böcekleri topladığım tarlalarda bıyıklarımın terlediğini gördüm…
Dolambaçlı bir yolda yürümekti büyümek ve sanırım hayata yapılan en büyük ihanetti büyüdüğünü bilmek! Büyümek mübahtı çünkü bu topraklarda; çocuk kalabilmekse meziyet. Fakirliği gördüm büyüdükçe babamın yırtık mintanında, çileyse anamın çatlamış eliydi ve sabır denilen o kudret dedemin alnındaki çizgilerde gizliydi…
Velhasıl yorulmuş artık toprağım, yüz değil yüzlerce yıldır işlenmekten; usanmış gayrı suyum, kıraç toprakların labirentlerinde yitip gitmekten; bükülmüş artık belim, beli bükülen başakları görmekten…
Hey gidi Anadolum, bağrında büyüttüğün çocukların bağrı sızlamakta, nicedir bu topraklara kan damlamakta. Büyümek hakketen mübah, mübah bu topraklarda…

KÖYÜNDELİSİ 

Bu yazıya ilk yorumu yazın

Powered by AkoComment Tweaked Special Edition v.1.4.6
AkoComment © Copyright 2004 by Arthur Konze - www.mamboportal.com
All right reserved